samotność długodystansowca

Wczoraj Moja Najnowsza Współlokatorka, która być może wkrótce się wyprowadzi, gdyż okazało się, że pracę, którą miała dostać teraz, dostanie jednak znacznie później, mówi mi, że wiosna, że sport, że trzeba się ruszać i że kiedy zaczynam biegać, bo ona chce ze mną.
A ja na to – miło i grzecznie, aczkolwiek zmieszana trochę i nie patrząc jej w oczy – mówię, że sorry, ale nie. Ja nie lubię biegać z kimś. To mój samotniczy rytuał – słuchaweczki, święty spokój, moja trasa, moje tempo, żadnych rozmów, ludzi, nic.

Mówię dziś to Uli, w pracy. Że no kurde trochę mi głupio bo ta dziewczyna biedna taka, zagubiona, nikogo tu nie zna, ale ja nie mam czasu na niańczenie nikogo, ani na integrację, że jestem zmęczona po pracy, nie chce mi się gadać, mam już cztery miliony przyjaciółek, dla których i tak nie mam tyle czasu, ile bym chciała, no i powinnam więcej czytać, bo ostatnio prawie tego nie robię, a poza tym nie znoszę dziewczyńskich wypadów na siłownię, ani na aerobic, kolektywnego uprawiania sportu, gier zespołowych i w ogóle.

Ula patrzy na mnie i mówi, że ją to już w ogóle nic nie dziwi jeśli chodzi o moją osobę, bo ja nie lubię wakacji oraz słońca i to jakoś idealnie pasuje jej do pakietu.