Jadzia i Rafał się wyprowadzają. Tak więc wczoraj na Strzeleckiej odbyło się przyjęcie pożegnalne. Z winem i kalamburami. To było bardzo dobre przyjęcie pomijając fakt, że za cholerę nie wiedziałam jak pokazać „Opowieści z Narni”, a Adam okazał się najlepszym wymyślaczem tytułów, bo „Kiedy Harry poznał Sally” przerosło tamtą drużynę. Choć Oli szło bardzo, bardzo dobrze. Końcówka trochę mnie przerosła. Zaczęło się od niewinnej rozmowy, a efekt był gorszy niż podczas Sylwestra pod choinką. Nikt, absolutnie nikt tego nie planował. Czasem jest tak, że ktoś odczuwa z tobą tak dużą empatię i tak bardzo chce pomóc ci, dzieląc się swoim doświadczeniem, że może przedobrzyć. Aczkolwiek liczą się chęci. Swoją drogą to niesamowite, kiedy ktoś streszcza ci twoją własną historię „zza ściany” i opowiada o niej tak, że już samem nie wiesz czy naprawdę ci się to wszystko przydarzyło, czy nie.
Ale wracając do mieszkania na Strzeleckiej to tak, z pewnością Sylwester, o tak. Ten moment kiedy w odtwarzaczu poleciało „Disco 2000” i ruszyła lawina. Jestem osobą niesamowicie sentymentalna, co próbowałam wytłumaczyć wczoraj Cze. W mnie wszystko zaczyna się od takich właśnie kwestii. Możliwie, że nie do końca tak to powinno wyglądać, ale o jednym się przez te lata przekonałam. Mianowicie, jeśli chodzi o gry, szarady i kalambury, to gdybym była w drużynie z Danem (gdyby oczywiście był na przyjęciu) z pewnością byśmy wygrali, bo co jak co, ale w takich kwestiach rozumiemy się bez słów. Trzymać się więc będę zasady, że nic nie dzieje się przez przypadek, ani nie wydarza się na darmo.
Drugi ważny pobyt to ten z zaleganiem na dywanie przez połowinkami. Ale też impreza koralikowa, Nowy Rok z fotostory z otwieraniem wina, urodziny Jadzi po koncercie Novelle Vague i ostatnio – w lipcu, kiedy Jadzia wróciła z Melta.
