lipiec bardziej niż grudzień, a tym bardziej styczeń

Moi znajomi i obcy ludzie z Internetu dzielą się na dwa typy: tych, którzy rzygają Laną i tych, którzy Lanę kochają. Ja zdecydowanie należę do tej drugiej drużyny. Biorę Lanę z dobrodziejstwem inwentarza. Z napompowanymi ustami, z brakiem umiejętności śpiewania na żywo, z falstartem sprzed kilku lat, z ojcem milionerem, kwiatami we włosach, złotymi kolczykami i zwiewnymi kieckami.
Opętała mnie płyta Lany. Mimo że większość tych kawałków słuchałam już wcześniej po sto razy, to i tak leci i leci w kółko, i – jak znam siebie – jeszcze nie raz poleci. Opętała mnie ta płyta tak, jak kiedyś płyta Best Coast „Crazy For You”. To w zasadzie jest bardzo ważne w tym kontekście, bo obie panie i Lana i Bethany Cosentino z BC są z Kalifornii. I ich płyty – pozornie skrajnie różne – obie jakby specjalnie zostały stworzone po to, żeby ich słuchać latem, a do tego gdy ma się lekko niezdrową obsesję na punkcie jakiegoś chłopca, żeby nie powiedzieć, że się cierpi z miłości czy coś w tym stylu. I choć autorce pierwszej bliżej do Courtney Love, a drugiej do hollywoodzkiej gwiazdy z lat czterdziestych, to przekaz jest niesamowicie podobny. To właśnie te panie wiedzą jak wygląda California Love, a nie jakiś 2 Pac, czy kto to tam był.

Reasumując – bo co to właściwie za różnica czy w skórzanej kurtce, czy sukience w groszki wypatruje się kiedy million dollar man wejdzie wreszcie do pomieszczenia. Ubrany w białą koszul(k)ę i jeansy oczywiście.

sorry, ale nie

Ten tydzień zaczął się miłą informacją o przyjściu na świat Misiuka, który będzie miał na imię Zbyszko. Jako wielka fanka „Krzyżaków” jestem entuzjastką tego imienia, choć akurat Zbyszko był najmniej interesującą postacią w całej (o)powieści. Tak więc o 5:12 powitała mnie ta radosna wieść, a o 7:12 zadzwoniła moja mama w panice i powiedziała, że mam się ubierać ciepło bo u nas będzie dziś minus siedemnaście. Jako antidotum na te mrozy dostałam około 9 maila z Zanzibaru. Był pełen afrykańskiego słońca i kończył się pytaniem, które przeniosło mnie o pół roku wstecz. Gdzieś w okolice sierpnia i naszego wspólnego wieczoru w Meskalinie z Wilczycą. Odpowiadając na to pytanie bez wchodzenia w szczegóły mogę powiedzieć: „Nie wiem”. A ze szczegółami odpiszę w tzw. wiadomości prywatnej.

W międzyczasie miałam dziwne sny, dotyczące mojej koleżanki z pracy. Śniło mi się, że znów będzie poniedziałek, a ona będzie głośno mówić, tak głośno i dużo, że w całym naszym średnio nagrzanym pokoju wszyscy założą słuchawki. Wiem, pójdę do piekła za brak empatii, ale od podstawówki nic mnie tak nie wkurwia, jak ludzie wpadający w panikę regularnie i publicznie – w miejscu pracy lub w szkole. Przypominam sobie, jak miałam ochotę zajebać połowę moich koleżanek z klasy, które w szatni przed wuefem wpadały w histerię, bo za godzinę będzie matematyka i będziemy mieć kartkówkę. Albo płacz, bo jutro będą robić szczepionkę, będzie blizna na ramieniu, będzie bolało i nie będzie można się z tym kąpać. Jakby kartkówki i szczepionki to był w ogóle jakiś problem. Ja płaczę tylko jak mam złamane serce, albo którąś z kończyn (a i tutaj w sumie rzadko), a do tego przy mamie, Gośce albo przyjaciółkach. Po pijaku zresztą częściej niż na trzeźwo.

Oczywiście kurwa, to były sny prorocze. Poniedziałek ze słuchawkami na uszach.

świat

Do Zanzibaru i Japonii dołączyła Dania.

acta srakta

Jedna z moich przyjaciółek została ostatnio buddystką, inna poważnie zachorowała i wracając ze szpitala po drugiej stornie ulicy, przyszła do mnie na herbatę. Czająca się od środy w żołądku grypa wybuchła całą mocą, więc nawet nie mogłam napić się kawy, więc opowiadałyśmy sobie same złe rzeczy pijąc jedną herbatę za drugą.
Poszłyśmy ostatnio z Moją Prawie Już Byłą Współlokatorką do Meskaliny i przy stoliku obok siedział chłopiec, którego kosztem zabawiłam się kiedyś brzydko w Dragonie. Naśmiewałam się z niego z Kolegą, wierząc, że zasada najciemniej po latarnią naprawdę działa. A przecież jedyne, co chłopak zawinił to to, że był w chuj nudny i namawiał mnie na wielkanocne rekolekcje. Ale bez jaj, kurde, no przecież to było siedem lat temu. Czy za każdym razem jak mi się przydarzy coś nieprzyjemnego, to ten chłopiec będzie chodził za mną po mieście i przypominał mi, że też jestem świnia obrzydliwa. No bo to bez sensu jednak i nie fair trochę, żeby ta sama zła karma powracała co jakiś czas – cyklicznie i bezlitośnie. Niekoniecznie jest to kółko, spirala bardziej, ale jednak. Coś jakby się zacięło. Płyta Why? w odtwarzaczu. Ale przecież ja mam je na dysku, w mp3, więc to jest niemożliwe przecież.

„Jarhead” na tefałenie. Co prawda wolałabym „Czas Apokalipsy”, ale i tak obejrzę.

 

rozczarowanie

Za to na jego zły koniec chciałam zacytować, a dokładniej – sparafrazować – jeden z wierszy Piotra Czerskiego. Jednak się rozmyśliłam gdzieś w połowie drogi między kopiuj a wklej.
Przypomniał mi się za to ten radosny dzień, kiedy PC we własnej wirtualnej osobie skomentował mój blog. Wiem, że nie ten, a tamten, ale to przecież tylko nieistotny szczegół.

szzzz

Teledysk oczywiście. Na dobry początek dnia.

zrób mi jakąś krzywdę

Temat Żulczyka ostatnio powraca. Jest coś w jego pierwszej książce, co sprawia, że uważam ją za uroczą. A ta piosenka – oczywiście w oryginale – ma tam szczególne znaczenie. Oto piękna pani z St.Vincent bierze na tapetę jeden z najbardziej wzruszających (i żenujących – po latach – kawałków). Smutek, czerń, tatuaże, czyli generalnie piękny początek tygodnia. Back to black w takim razie, bo nie można zapominać, że dziś mija także pół roku od śmierci Amy Winehouse.

zanim wjadą tagi

Jadzia i Rafał się wyprowadzają. Tak więc wczoraj na Strzeleckiej odbyło się przyjęcie pożegnalne. Z winem i kalamburami. To było bardzo dobre przyjęcie pomijając fakt, że za cholerę nie wiedziałam jak pokazać „Opowieści z Narni”, a Adam okazał się najlepszym wymyślaczem tytułów, bo „Kiedy Harry poznał Sally” przerosło tamtą drużynę. Choć Oli szło bardzo, bardzo dobrze. Końcówka trochę mnie przerosła. Zaczęło się od niewinnej rozmowy, a efekt był gorszy niż podczas Sylwestra pod choinką. Nikt, absolutnie nikt tego nie planował. Czasem jest tak, że ktoś odczuwa z tobą tak dużą empatię i tak bardzo chce pomóc ci, dzieląc się swoim doświadczeniem, że może przedobrzyć. Aczkolwiek liczą się chęci. Swoją drogą to niesamowite, kiedy ktoś streszcza ci twoją własną historię „zza ściany” i opowiada o niej tak, że już samem nie wiesz czy naprawdę ci się to wszystko przydarzyło, czy nie.
Ale wracając do mieszkania na Strzeleckiej to tak, z pewnością Sylwester, o tak. Ten moment kiedy w odtwarzaczu poleciało „Disco 2000” i ruszyła lawina. Jestem osobą niesamowicie sentymentalna, co próbowałam wytłumaczyć wczoraj Cze. W mnie wszystko zaczyna się od takich właśnie kwestii. Możliwie, że nie do końca tak to powinno wyglądać, ale o jednym się przez te lata przekonałam. Mianowicie, jeśli chodzi o gry, szarady i kalambury, to gdybym była w drużynie z Danem (gdyby oczywiście był na przyjęciu) z pewnością byśmy wygrali, bo co jak co, ale w takich kwestiach rozumiemy się bez słów. Trzymać się więc będę zasady, że nic nie dzieje się przez przypadek, ani nie wydarza się na darmo.
Drugi ważny pobyt to ten z zaleganiem na dywanie przez połowinkami. Ale też impreza koralikowa, Nowy Rok z fotostory z otwieraniem wina, urodziny Jadzi po koncercie Novelle Vague i ostatnio – w lipcu, kiedy Jadzia wróciła z Melta.

?

Może życie nie polega na tym, żeby ktoś kogo znasz zbyt długo, żeby udawać, że go nie znasz przytulił Cię i powiedział, że to nie jest chłopak dla ciebie i daj sobie spokój, a nie udawaj, że się bardziej uda niż odwrotnie. Że się nie ma co starać i uśmiechać, a dwa najbliższe tygodnie i tak wypadają z obiegu. Może nie jestem taka nudna i brzydka, jak myślałam, że to wszystko moja wina, tylko  znów -  życie. Albo i nie.

czasem potrzeba trzech dziewczyn, żeby przypomnieć sobie tytuł jednej piosenki

Tak się tym zmęczyłyśmy, że ostatecznie żadna z nas nie miała siły na tańce.